مرگ من

10271579_10152809695055299_2955201039069165488_n

وقتی بمیرم

صالی

به ناگاه سکوت می کند

سرد می شود

و بعد

        پریشانی گیسوانش را

در چادر سیاه و بلندی

                                آه می کشد

و گیسوانش

             – بی هیچ حرفی-

                                 سکوت می کنند

                                  سفید می شوند

گویا بر سر صالی من

زمستانِ ناهنگامی باریده باشد.

***

وقتی بمیرم

برگ ها

              بی خبر از افتادن من

                                                 همچنان برگ می مانند

و درختان

            به احترام مرگم

                               به پای نمی ایستند

***

وقتی بمیرم

دوستانم سیاه می پوشند

ناراحت می شوند

و احتمالا

              گریه می کنند

کاری از من ساخته نیست

دوستان خوبم

شرمنده ام

آنجا که نیستم

                    تا با شما غمگین باشم

کاری ازمن ساخته نیست

کسی نمی توانست از این اتفاق قشنگ پیشگیری کند

من باید روزی می رفتم

حالا دیگر رفته ام

حالا فعل رفتن را

                    در همه ی زمان ها

                                             صرف کرده ام

فعل رفتن را تا آخر رفته ام

دیگر از دست همه ی تان رفته ام.

***

وقتی بمیرم

احتمالا خوشحالم

خیال می کنم که خداوند

شب شعری ترتیب داده است

و مرا دعوت کرده تا آخرین شعرم را

                                        خودم را

                                                 برایش بخوانم

خیال می کنم که خدا

خطاب به من می گوید:

بخوان!

به نام من بخوان!

و من

شکوهمندانه از جای بر می خیزم

وخط به خط

                خودم را

                            می خوانم

خیال می کنم که خدا

از شعری که سروده است

خوشحال می شود

از جای خود بر می خیزد

مرا در آغوش می گیرد

 و مثل روز اول

                         مرا

                                می بخشد.

***

من می میرم

                  تنها

                         در آغوش خدا

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*