فاصله

چون جامی

لبریزاز جنون

                 که در تاریکی عمیق میان دو لب

                                                         فرو می ریزد

مردی

         در فاصله ی انبوه خویش با خودش

شکسته

            نشسته

                      تاریک می شود

مردی که زنانگی اش را

در فاصله ی سرد میان دیروز و امروز

                                              جا گذاشته است

پیراهن و دستانش را

                         بر می دارد

تا طراوت شب را

در شهوت شریف شانه هایش

                                   لمس کند

مرد همیشگی

مرد رو به خیابان

باکره گی اش را به این آن

                               نسبت می دهد

   و گرسنگی اش را

                           به نان

روزه اما روزهاست که شب شده است

روزه اما روز هاست که به روز نرسیده است

چون جامی لبریز از جادو

زنی در حضور بلند گیسو

تمام مردانگی اش را

                         در فاصله ی شیرین میان دو نفس

                                                                  سر می کشد

و بعد پیراهن و پستان هایش را

به دستان نجیب همسایه

                           دشوار ترین مرد دیوار به دیوار

                                                                 سوگند می دهد

در فاصله ی شدید میان شب و روز

به راستی

چه کسی می داند که هنوز

خدا

دل شکسته نماز می خواند

                               یا نشسته نماز می خواند

نقطه

         نقطه

                  نقطه

در فاصله ی تاریک میان دو نقطه

نه

در فاصله ی سفید میان دو نقطه

                                        نقطه

تاریکی یا در نطفه ی یک نقطه است

یا در نقطه ی یک نقطه

نه

    نه

        نه

نقطه

          تاریکی

                       و خدا

یک مثلث می تواند با همه ی ضلع هایش نماز بخواند.

——————————————–

برای گوش دادن به این شعر روی لینک زیر کلیک کنید:

فاصله

 SmokePoint2

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*